[ قالَ الصَّادِقُ عليه السلام : صاحِبُ النِّيَّةِ الصَّادِقَةِ صاحِبُ الْقَلْبِ السَّليمِ ] نيّت نيّت در لغت به معناى قصد ، تصميم ، اراده ، آهنگ و عزم است . كليهء حركات و سكنات انسان و آنچه كه اعضا و جوارح آدمى انجام مىدهند ، ريشه در نيّت و قصد انسان دارد . انسان تا مقصدى را در نظر نگيرد ، وعزم خود جزم نكند به دنبال آن حركت نخواهد كرد و عاملى جز نيّت براى حركات اعضا و جوارح به سوى هدف وجود ندارد . وجود نيّت ، محرّك و عدمش بازدارندهء آدمى است . اگر انسان نيّت كند و نسبت به امرى تصميم بگيرد ، به سويش حركت كرده و براى رساندن خود به آن با تمام وجود به فعاليت مىپردازد و چون قصد و تصميم نداشته باشد ، عاملى جز عامل جبر ، او را حركت نخواهد داد ، و وقتى جبر در كار باشد ، حركات انسان و حتى هدفى كه عامل اجبار ، انسان را به آن مىرساند ، كم‌ترين ارزشى نخواهد داشت ؛ پس با نبودن نيّت و دور بودنِ عامل اجبار ، انسان به سوى چيزى كه نيّت ندارد ، حركت نمىكند . هدف هرچه ارزشش بيش‌تر باشد به تناسب آن ، ارزش نيّت بيش‌تر خواهد شد و وقتى نيّت از هدف ، كسب ارزش كند ، بدون شك عملى كه بر مبناى آن نيّت